O compositor português, João Pedro Oliveira, está de parabéns ao ter vencido ,o Concurso Internacional de Música Nova de Praga, na categoria de obras para instrumento e sons electroacústicos, com “A Escada Estreita” para Flauta e Sons Electroacústicos escrita em 1999.
O compositor, ganhou também, o segundo prémio com “Time Spell” no Concurso Internacional de Música Electroacústica de São Paulo. A obra, escrita em 2003, para clarinete e sons acústicos em seis canais, irá ser editada em CD como prémio resultante do Concurso.
Igualmente de parabéns está a eslovaca Petra Bachratá, de momento a residir em Portugal, pelo primeiro prémio no Concurso Internacional de Praga, com “Nunataq”, na categoria de electroacústica pura, esta obra faz parte do projecto de Doutoramento da eslovaca na Universidade de Aveiro.
Casa do Passal – Aristides Sousa Mendes
Aristide Sousa Mendes morreu na miséria apesar da sua infinita generosidade, não seria altura de alguém a retribuir preservando a sua memória, ou até mesmo usando a Casa do Passal como um Museu, que contasse esta magnifica história de coragem às futuras gerações.
Com tantos Batmans e Superhomens a povoar o imaginário infantil seria bem melhor que os substituissem por herois de verdade.
Sites e Blogs relacionados:
www.ipv.pt/millenium25/26_16htm
www.vidaslusofonas.pt/sousa_mendes.htm
www.sopadenabos.blogspot.com
www.sousamendes.blogspot.com
www.antoniopovinho.blogspot.com/2005/10/cabanas-de-viriato-e-casa-do-passal.html
MT
Uma Frase Bonita
Peço desde já desculpas, a Sérgio Azevedo, mas vou utilizar uma frase que vi no seu blog, no artigo:””A música em tempos de cólera” – discurso feito no concerto em homenagem a Aristides de Sousa Mendes “
“Nenhum homem é uma ILHA isolada
cada homem é uma partícula do CONTINENTE,
uma parte da TERRA se um TORRÃO é arrastado para o MAR,
a EUROPA fica diminuída,
como se fosse um PROMONTÓRIO,
como se fosse a CASA dos teus AMIGOS ou a TUA PRÓPRIA,
a MORTE de qualquer homem diminui-me,
porque sou parte do GÉNERO HUMANO.
E por isso não perguntes porquem os SINOS dobram
eles dobram por ti.”
John Donne
Depois disto, nada mais a para dizer, as próprias palavras sentem-se envergonhadas.
MT
Cultura Galaico-Portuguesa III
Eventos Comuns
Primavera
A Primavera é a estación do ano en que a Natureza esperta e na que se inician
todos os procesos vitais.
O carnaval é un elemento esencial do patrimonio
inmaterial, con características comúns que o tornan
único e singular no ámbito etnográfico.
Os Maios reflicten a importancia da botánica
popular, e levan asociados importantes elementos
inmateriais como coplas e cantigas.
O contacto de galegos e portugueses cun medio
natural forte propicia unha visón panteísta da
natureza. A institución do monte comunal, por
exemplo, reflicte un aproveitamento colectivo dos
recursos naturais, o mesmo que acontece nas
comunidades pescadoras.
As Cocas de vilas galegas e portuguesas son un bo
exemplo de manifestación común idéntica, asociada
a un rico patrimonio inmaterial de Mitos e Lendas
populares.
Nas artes da pesca obsérvase un importante
coñecemento do medio natural e dos seres vivos
marítimos.
O traballo da muller, presente en todas as
actividades tradicionais, ten un gran destaque no
marisqueo ou na apaña do argazo. Símbolos como o
da cuncha xacobea ou os búzios son característicos
do noso imaxinario colectivo.
A lamprea constitue un exemplo dun produto
natural específico desta rexión, con formas
culinarias e gastronómicas que realzan a identidade
común.
Verão
No verán prodúcese o momento culminante do ciclo solar e tamén, polo tanto,
englóbanse nel todas as manifestacións de carácter festivo, lúdico e de lecer.
A festa de San Xoán é unha celebración ligada
directamente ao ciclo solar cunha forte
implantación no imaxinario colectivo e uns
interesantes compoñentes de botánica tradicional.
As romarías e as procesións marítimas ilustran as
intensas relacións marítimas presentes desde
sempre entre ambos pobos. A toponímia marítimocosteira
é un elemento importante do acervo
cultural inmaterial.
A variada tipoloxía de embarcacións tradicionais
ilustran as semellanzas e a excelencia técnica das
formas de construcción e navegación tradicionais,
con importantes elementos inmateriais como a
nomenclatura dos compoñentes e a simboloxía
asociada, por exemplo, coas marcas de construtor
ou marcas poveiras.
Tanto no mundo rural como no mundo urbano
prodúcese unha forte participación popular nestas
formas comunitarias de diversión, lecer e
relixiosidade tradicional, cunha forte carga
identitaria asociada co poboamento disperso
agrupado en freguesias ou parroquias de orixe
precristiá.
A música tradicional traduce unha excelencia nos
oficios, tanto no propio dos músicos como no dos
construtores de instrumentos tradicionais, co orixe
no fondo dos tempos.
Directamente asociadas coa música están as danzas
propias que constitúen unha marca de identidade
colectiva que permanece en moitos lugares do
mundo con presenza da emigración galegoportuguesa.
Cada danza presenta, á súa vez,
variadas e interesantes características locais.
Denominadas tamén Cantares ao Desafio,
Despiques ou Desgarradas, son un elemento
fundamental en perigo de desaparición inminente
en Galiza. Maniféstase nelas a retórica popular, a
ironía ou “retranca”, con raíces situadas nas propias
cantigas de escarnio e maldizer dos trobadores e
xograres medievais.
Outono
Na estación do Outono prodúcese a recolla dos produtos ofrecidos pola Nai
Natureza, actividades nas cales se produce un rico e variado patrimonio de
carácter inmaterial.
A vendima ou os lagares de aceite, son exemplos
destes eventos colectivos, asociados a múltiples
espresións culturais.
As transformacións secundarias, como a destilación
dos bagazos, fomentan a transmisión oral, asociada
con formas de maxia e crenzas, da que son exemplo
os esconxuros da queimada.
O liño é un exemplo de cultivo tradicional en perigo
de desaparición que se pretende revitalizar asociado
coas modernas tecnoloxías nun xeito de
desenvolvemento sustentábel.
O millo, cultivo de introdución tardía, é un exemplo
da capacidade de adaptación ás mudanzas e a
incorporación nestes de novos elementos
patrimoniais , como as esfolladas ou os seráns.
A castaña, produto natural característico da rexión,
produce manifestacións culturais comúns e propias
como é o caso do magosto.
O carro de bois, elemento de transporte terrestre
por excelencia, incorpora oficios como o do
construtor e o de arrieiro, interesante nomenclatura
propia e os coñecementos propios do cuidado dos
animais.
Inverno
O inverno é a estación final do ciclo anual, na que se engloban as
transformacións finais dos produtos de orixe natural.
O tear do liño e os bordados son exemplos da
importancia e excelencia do traballo da muller.
Os encaixes ou rendas de bilros constitúen mostras
da comunidade cultural existente, que xa se
converteu nun intenso proceso de transmisións
patrimonial ás xeracións máis novas.
O traxe tradicional constitúe un elemento de
excepcional elaboración e requinte, cunha variada e
rica simboloxía nas formas e cores e nos
ornamentos, produto dunha tradición que data da
época castrexa.
Artesanía popular maniféstase a enorme
polivalencia do mundo rural tradicional, ligado a
unha grande auto-suficiencia.
Os múltiples e variados ofícios asociados con
produtos naturais ofrecen a excelencia das súas
realizacións e o patrimonio oral das linguas propias
ou falas gremiais.
In:www.opatrimonio.org
Cultura Galaico-Portuguesa II
“Esta candidatura abranxe o conxunto do patrimonio cultural común a Galiza e a Portugal. Unha cultura común que asenta as súas raízes na prehistoria e que se mantén aínda viva por enriba das fronteiras entre os dous países que presentan esta candidatura, Portugal e España.
Esta cultura común mantén formas de excelencia que abarcan boa parte das manifestacións profundamente asentadas na poboación e no territorio, como a existencia de actividades de tipo comunitario ligadas aos montes, a gandería ou a prácticas agrarias ou marítimas.”
Cultura Galaico-Portuguesa I
História Comum
“Do ponto de vista histórico estas terras do Noroeste Peninsular possuíram traços de cultura comum durante milénios. Assim, em quase toda a área geográfica estendeu-se a cultura megalítica no terceiro milénio antes de Cristo, que foi seguida pela chamada cultura do vaso campaniforme, a qual pressupõe o começo da metalurgia do ouro e cobre e um limiar para as influências do bronze mediterrâneo e atlântico ao longo do segundo milénio a. de C. e começos do primeiro.
diaram peculiaridades culturais geradoras de pequenas diferenças, por exemplo na língua, e, sobretudo, contribuindo para desenvolver sentimentos de dependência e de posse distintos.
senta, do século XX, quando se produz uma emigração massiva junto com transformações demográficas intensas, tecnificação das explorações agrárias sobreviventes e das actividades pesqueiras, vulgarização de produtos industriais, acesso generalizado à cultura letrada e aos meios de comunicação, ou novas formas de família e de divertimento. Neste contexto as formas de cultura oral desaparecem ou sobrevivem na memória dos mais velhos, ou em circunstâncias em que as estratégias adaptativas à nova situação permitem conservar velhas técnicas, habilidades e celebrações que mantêm formas tradicionais ou atingem novos significados sociais, como, por exemplo, a de serem elevadas a símbolo de identidade local, galega ou portuguesa.
Por um Patimónio Imaterial Galaico-Português a Património Mundial
Quem sou eu?
Quem sou eu?
Sou formada por uma gota de morte,
Que escorre do imenso copo que embala a vida,
E um desejo ardente de conhecimento.
Sou o fruto daquilo que querem que eu seja,
Mas faço vos acreditar que sou
Tudo aquilo que quero ser.
Sou a louca racional,
E como tal,
Cientista da minha própria loucura
Sou apenas o animal que acredita poder pensar
E que vive a ilusão da realidade.
MT
Madrugada
Sei que é um momento, que nunca mais se repetirá, pelo menos nos mesmos moldes, outros “nascer do sol” vão existir, mas mesmo que volte ao mesmo lugar nunca mais será igual, porque eu já não serei a mesma.
Deito-me no chão a tentar encontrar forma nas nuvens. Escondo-me do mundo, fico mergulhada no silêncio apenas cortado pelo chilrear dos pássaros.
Ao ser chamada à realidade parece-me que fui acordada de um sonho que se vai desfazendo a pouco e pouco. Acabou, tenho que me ir embora, enquanto nos afastamos no carro, o silêncio ainda me rodeia, os pensamentos flúem numa rapidez atroz.
Provavelmente deveria ir para casa dormir, mas estou tão absorta naquele mundo mágico, que optei por passear na cidade que começa a acordar.
É engraçada a maneira como as cidades vão mudando de ambiente ao longo do dia.
Percorro a calçada, passo por debaixo das arcadas e começo a sentir os cheiros da manhã, começo a ouvir o ruído do trânsito que até à pouco era inexistente… vou-me sentindo viva, mas, ao mesmo tempo, espectadora de um mundo que não é o meu, a cidade que conheço desperta mais tarde, é mais agitada, o prazer que se retira ao inspirar o ar da manhã é desconhecido na “minha” cidade.
Consigo reparar em pormenores que nunca reparei, das janelas, os batedores das portas, que são quase todos diferentes, o desenho dos varandins, ou até mesmo os altares escondidos nas paredes, definitivamente a cidade é mais rica a esta hora.
Entro na Sé, e deixo-me ficar ali, sozinha envolta no silêncio, em algumas ocasiões deixo até de pensar, fico simplesmente quieta a desfrutar. Passam-se horas, o órgão da catedral começa a soar aumentando o mistério de todo a ambiente, tenho a sensação de estar refém de um tempo que não é o meu, com toda a estranheza que daí advém. Deixo-me ficar.
De volta, passo pela Universidade, e fico sentada nos claustros a ouvir a água que corre na fonte, pensando nos bons tempos que ali passei, vou dizendo “bom dia” às poucas pessoas que por ali vão entrando, vou para casa de alma renovada e com força e vontade para aguentar mais uns tempos nesta cidade estranha, que não é a minha, mas que me provoca arrepios e sentimentos únicos, sei que por mais voltas que dê, a minha vida, por mais longe que me leve, Évora vai ser sempre Évora, com a força e esperança que representa para mim, afinal é o meu ponto de partida e o meu porto seguro.
MT
Silêncio
A capacidade humana de humilhar o próximo é algo que me ultrapassa, a defesa da nossa verdade e o sentimento de posse são verdadeiras facas numa relação.
Não sei o que nos aconteceu, como nos fomos aniquilando enquanto seres, não faço ideia.
Racionalmente consigo ver onde errei, mas não posso admiti-lo verbalmente, nunca consegui, sempre fui péssima a falar dos meus sentimentos, incapacidade ou cobardia, chamem-lhe o que quiserem, a realidade é: não consigo! É algo que me ultrapassa, tal como uma onda na zona de rebentação, ou saltas ou ficas enrolada, optei sempre por saltar, penso sempre que o que perco é pouco, comparado com tal humilhação, aquela sensação de me sentir pequena perante outro ser humano. Em vez disso, tento sempre passar a ideia de alguém que não chora, que é forte, que suporta tudo, o que no fundo não deixa de ser verdade, normalmente quanto mais forte é o impacto, mais forte é a reacção, tenho alturas de quebra como toda a gente, nessas alturas apetece-me voltar a ser menina pequena, que se senta ao colo, para que lhe dêem mimos…mas já não sou.
E naquele dia, sentia-me verdadeiramente pequena, a bem dizer, nem sei como tudo começou, acho que na realidade já tinha começado uns meses antes, mas com o peso da rotina, nem nos demos conta.
Foi o terminar de algo que nunca devia ter sido iniciado, as diferenças eram mais que muitas, ele queria ser um homem responsável, com um emprego das nove às cinco, e eu queria ser a menina que não precisa nunca de crescer, queria viver a minha juventude, queria percorrer o mundo, conhecer outras experiências…tenho medo do estável. A minha vida tem de ser uma eterna corda bamba, para sentir que estou viva, que me é possível viver, e ele como já tinha passado por tudo isto, não compreendia.
Na verdade, a minha ânsia por novos conhecimentos é tal, que se pudesse recomeçar, a minha vida, faria tudo diferente, não porque me arrependa de algo, mas porque uma vida é pouco para conhecer tudo o que gostaria. Tenho noção que o tempo já começou a esgotar–se e que existem coisas que nunca irei conseguir fazer.
Penso que se calhar até foi um alívio vê-lo sair por aquela porta, voltei a reconquistar a meu mundo, o meu espaço, as minhas coisas, mas principalmente o meu silêncio, um silêncio que para mim não tem preço, o meu pequeno tesouro.
Ele um dia disse-me, “se um dia tiveres de escolher entre mim e o mundo lembra-te, se escolheres o mundo ficas sem mim, se me escolheres a mim eu te darei o mundo”
A verdade é que ninguém me pode dar o mundo, o mundo para ser meu tenho que conquistá-lo, e é o que eu pretendo fazer.
MT

